Granfondo Strade Bianche aka Strade Corona
Jouw winkelwagen
Uw winkelwagen is leeg.
Gratis verzending vanaf € 75,- Top merken fietskleding en accessoires Omdat alleen het beste goed genoeg is!

Granfondo Strade Bianche

aka Strade Corona

“Ride into the legend”, luid de slogan van de Granfondo Strade Bianche. Het is maar hoe je het bekijkt. Wat een hoogtepunt had moeten worden voor duizenden wielertoeristen, werd dit voorjaar na veel gepalaver en onzekerheid last minute afgelast. Lees en bekijk hier het relaas van een weekendje Strade Bia… Corona.

Een situatieschets? De eerste Italiaanse klassieker van het voorjaar na de uitbraak van corona is de Strade Bianche. Voor het eerst sinds 1945 is er sprake van de afgelasting van een Monument. Ik weet het, het is nog wat vroeg om van een Monument te spreken, al zal deze koers het hoe dan ook worden. De onzekerheid over het al dan niet doorgaan, helpt niet echt in het toeleven naar het event, ervaar ik al snel. Te veel twijfels. Zelfs in de hogere echelons weet men niet van welk hout pijlen te maken. RCS, de organisator van Strade Bianche en La Primavera, laat op maandag weten dat de profkoers wellicht toch zal doorgaan. Maandag is ook de dag waarop de fietsen worden ingeladen. “Goed nieuws”, denk ik. Daags nadien wordt dat al enigszins getemperd door de Italiaanse regering. Geen profkoers, voorlopig wel nog een granfondo. En toen werd het woensdag.

Strade Bianche Sportful

“Bij mijn aankomst in Bologna wordt een thermometer tegen mijn voorhoofd gehouden. Geen koorts. Welkom in Italië.”

Strade Bianche Sportful

“The Organization announces that the Granfondo Strade Bianche scheduled for 8 March is canceled.” Zo verschijnt het op Facebook, op woensdagavond 4 maart 2020 om 22.17 uur. Zestien uur voor opstijgen. Elf uur eerder hadden ze nog mooi het weekendprogramma gedeeld. De fietsen zijn dan al op hun bestemming in Siena. Toscane ligt op dat moment niet in de ‘rode zone’, iedereen moet voor zichzelf uitmaken als hij of zij al dan niet wil vertrekken. Ook al staat de fiets al in Siena, sommigen blijven thuis. Petra van Bidong.be verwelkomt de deelnemers en telt de zieltjes. Ze komt aan iets minder dan de helft van de zestig ingeschrevenen. Omdat de werkgever het niet meer toelaat. Of, vooral, uit angst om in Italië vast te zitten zoals eerder al in Tenerife het geval was. Er moet maar eens eentje in het hotel zitten die symptomen vertoont. Ik besluit het erop te wagen. Dat lijkt nu misschien onverantwoord, in de tijdsgeest van begin maart was dat nog een overweging die ieder voor zich kon maken. Bij mijn aankomst in Bologna wordt een thermometer tegen mijn voorhoofd gehouden. Geen koorts. Welkom in Italië.

Strade Bianche Sportful
Strade Bianche Sportful
KNAPPE KOFFIEDAME

Het programma van Bidong.be zag er oorspronkelijk als volgt uit.
Dag 1: gezamenlijk ritje in de Chianti-streek.
Dag 2: profs kijken. Afgelast.
Dag 3: granfondo fietsen. Afgelast.

Het wordt een lang weekend improviseren. Aangepast programma: drie ritten doorheen het wondermooie Toscane, witte wegen en volgwagen inclusief, met op zondag zoals oorspronkelijk gepland de integrale langste route van de granfondo.


De eerste twee dagen is het dus al proeven van wat Toscane te bieden heeft. Bram, de opperbidong, kent de streek als zijn broekzak, en neemt me mee op pad. Dag één was nog asfalt, de tweede dag trekt de tocht richting Radda in Chianti. Een groepsrit met enkele vrije stukken waarbij we ons kunnen uitleven op lange stukken wit (in praktijk eerder bruin) grind. Aanzetten, bocht, oplopend. Aanzetten, bocht, oplopend. Het landschap lijkt aan te geven dat het niet langer kan omhooglopen en toch telkens weer nog dat knikje achter de bocht. L’Eroica-route wordt deels gevolgd en omvat verder ook een langere klim richting Eroica Caffé waar ieder voor zich zo lang mogelijk de grote molen maalt.

De koffie bij de knappe jongedame in het retro café smaakt daardoor nog net iets beter. Onderweg is het zich eindeloos vergapen aan al dat Toscaans moois. Meest gehoorde uitspraak: “Kijk die uitzichten, prachtig!” De jongedame hadden we toen nog niet ontmoet.
Samen met fotograaf Michaël huurde ik bij SienaRent een Vespa om de route van de granfondo te rijden. Hij rijdt met de brommer en ik met de fiets. “Scooter will be there”, gaf Sandro ons mee. “Op zaterdagavond staat hij bij jullie aan het hotel.” Geen scooter te bespeuren. Ik stuur de man nog een berichtje. “Morgen gepland vertrek om 7.30 uur. Scooter?” Bij het ontbijt − Italianen zijn zoetekauwen − check ik tussen de cake door mijn smartphone. “Scooter will be there 7.30”, lees ik. En inderdaad! Ook geen minuut eerder, hij staat er wel. De weersgoden zijn ons ook gunstig gezind: drie droge fietsdagen en de beste op zondag. Ik maak me klaar voor de granfondo. De route fietsen vind ik belangrijker dan het wedstrijdelement. Vragen zijn er echter wel. Hoe zal dat zijn? Zal er iets te beleven zijn? Ik kan snel relativeren. “Het boeiende leven der sukkels”, hoor ik aan de ontbijttafel naast me. Kafka. “Veel eten hé”, want de route start bergaf. “En niet naar de wc gaan.” Een portie wielerhumor is nooit veraf.

EENZAME START

“Vanaf het oud fort van Siena, op de site San Prospera, rijden we bergaf de stad uit en de deelnemers winden er geen doekjes om. Ik beland in een pelotonnetje dat flink vaart maakt en op de asfaltwegen moet ik stevig vaart maken om mijn positie te behouden.” Zo had het kunnen lopen. Ik pikte dit fragment echter uit een eerder verslag van de granfondo. De scooter arriveert klokslag 7.30 uur, terwijl de groep zich op gang trekt. Mijn granfondo begint dus met een achtervolging op een groep Vlamingen. Moederziel alleen, op zoek naar de start met een Vespa naast me en op de grotere wegen uit Siena nu en dan eens voor me. Het is rustig op zondagochtend. De eerste die we inhalen is Lode, die aan de kant staat met een afgebroken element aan zijn fiets. Metaalmoeheid. Ik verzin het niet. L'Eroica is toch in oktober? Het euvel wordt besproken. Het klein blad werkt nog en we fietsen samen naar de groep die even verderop halt heeft gehouden. In groep gaat het verder, keuvelend over de muur die aan de Catsberg doet denken. En Osteria de Castelvecchio, waar mijn buurman in het peloton ’s avonds gaat eten.

Strade Bianche Sportful
Strade Bianche Sportful

“De eerste grindstrook dient zich aan en de Italianen in mijn groep knokken zich naar voren. Het lijkt wel alsof de finish van de wedstrijd al over een paar kilometers volgt. Waarna ze verschroeiend hard over de aangestampte aarde vlammen, tientallen bidons alle richtingen uitvliegen en de lekke banden niet te tellen zijn.” Alweer gepikt! Een paar Italianen bij ons in de groep, dat wel. Die we kennen noch begrijpen. Eentje vergelijkt me met Tom Boonen, meen ik te begrijpen. De medeklinkers komen overeen. We zijn even groot, tot daar de vergelijking. “Voor Tom is dit te zwaar”, grap ik terug in het Engels. Verschroeiend hard gaat het ook niet, we blijven in groep en de eerste strook is vrijwel vlak, goedlopend. Ik had verwacht dat talrijke wielertoeristen zich aan de tocht gingen wagen vandaag, maar dat valt aardig tegen. Het is rustig, erg rustig. En buiten onze groep kom je slechts heel sporadisch fietsers tegen. Sfeer langs het parcours: uiteraard nihil. De strade zijn doods. Bidong.be leeft.

UITSTEL, GEEN AFSTEL

Na de afgelasting van de granfondo begin maart, gaat men over tot een najaarseditie. De organisatie heeft, in samenwerking met de lokale autoriteiten en de Italiaanse Wielerbond, de nieuwe datum vastgelegd op zondag 13 september. De Strade Bianche verkennen kan je dan samen met – hopelijk – vele anderen. Mensen die ingeschreven waren voor de editie in het voorjaar, krijgen de keuze tussen een deelname in september van dit jaar, ofwel in de editie van 2021.

https://content.afosto.io/5740438593994752/content-afbeeldingen/sportful/blog/2020-07/strade-contentimg-10.jpg
DE OUTFIT

Het parcours van de Granfondo Strade Bianche, die trouwens werd uitgesteld tot 13 september 2020, houdt het midden tussen een wegwedstrijd en een gravelride. En dus was de keuze voor de SuperGiara-collectie van Sportful haast een evidentie. Steven combineerde het SuperGiara shirt (€ 100,00) met de SuperGiara bibshort (€ 140,00), die aan de broekspijpen netjes voorziet waar je wat extra in kwijt kan, en vulde verder aan met accessoires van Sportful (armstukken, handschoenen, sokken) en Uvex’ Race 9 fietshelm.

Sportful SuperGiara fietsshirt

“Duik naar beneden, als de bliksem schakelen en parkeren op de steile klim die volgt. Ideaal om een derailleur aan flarden te trappen.”

VESPA SPOORLOOS

Hoe lieflijk die eerste strook is, hoe venijnig de tweede. Bagnaia heet die. Het begin is gelijkaardig, dan zit er een haakse bocht naar links in het parcours en een eerste offroad beklimming die kan tellen. Gevolgd door enkele trajecten die de vergelijking met een rollercoaster kunnen doorstaan. Duik naar beneden, als de bliksem schakelen en parkeren op de steile klim die volgt. Ideaal om een derailleur aan flarden te trappen. Ondertussen heb ik niet de meest gelukzalige momenten. De Vespa is spoorloos. “Where is the scooter?” Ik wacht op Michaël, de verdwaalde fotograaf. Moederziel alleen, met enkel het gezang van vogels en het geblaf van honden in de verte. Het dringt ondertussen ook door dat de terugvlucht werd geannuleerd. Strook drie, Radi, passeert en op strook vier, Murlo, passeert de bezemwagen van Bidong.be me terwijl ik wat foto’s maak. Beiden zijn golvend, niet bijzonder lastig en mooi. Twee keer een vijftal kilometer. Heel intens beleef ik deze niet. Lode is alweer op weg op een reservefiets en kan alsnog zijn granfondo fietsen. Dat stemt me wel gelukkig. In Buonconvento, een van de mooiste dorpen van Italie, besluit ik toch maar op de koffie te gaan. De route loopt enkel langs en niet door dit dorp. Ik sla toch even af onder de monumentale toegangspoort. Een rustmoment met frisse benen, op zoek naar een frisse kop. Ik heb een dipje. Officieel.

Strade Bianche Sportful

VIJGEN NA PASEN

Na de koffie volgt een lang stuk asfalt. Onderschat dit vooral niet in de Strade. 140 kilometer, ‘slechts’ dertig kilometer grind. Dat betekent dus ook een goeie honderd kilometer asfalt. Eén ding heb ik al door. Een gravelfiets heb je niet nodig voor deze granfondo. Daarvoor is er te veel asfalt én liggen de grindwegen er te goed bij. Misschien dat het op een natte editie allemaal iets avontuurlijker wordt op dunne bandjes. Er passeert me een groepje ‘echte’ van Granfondoteam.be. Een lint van zes man. Ik pik in. Meer granfondo dan hier wordt het niet. Het gaat hard en ik draai niet mee. Ik hang eraan in een mini-waaier. De twaalf kilometer richting de langste strook, die van San Martino de Grania, zijn zo voorbij. Ik deed dit stukje twee dagen eerder al en weet wat komt. Het is een oogverblindend mooie strook die enkele keren bergop gaat. Ik weet dus al dat dit heerschap zo meteen niet te volgen zal zijn. Als en indien … zou het hier leuk geweest zijn in een groepje met mensen van mijn niveau. Iets gevaarlijker wellicht ook, in groep. Vijgen na Pasen. Ik ga solo verder en besluit boven, waar een bevoorrading staat, mijn sandwich te verorberen in een majestueus decor. Sandwich met vijgenconfituur in het gras, terwijl nu en dan een enkeling de top bereikt.

Sfeer impressie 3
Sfeer impressie 4
Sfeer impressie 5

MEER DAN WITTE WEGEN

Na de strook langs Grania heb je de langste stroken gehad. Meer nog, je hebt zowat alle grindwegen gehad, toch wat kilometers betreft. Er volgt nu een heel lang stuk asfalt. Het is hier dat je de ware aard van de Strade leert kennen. De witte wegen zijn een leuke afwisseling, bij wijlen lastig en zeker niet technisch, maar het zwaartepunt zit hier. De profs doen nog een ommetje langs de zware Monte Sante Maria, wij niet. De weg gaat over asfalt naar Castelnuovo. Parallel aan een van de drukkere wegen van de streek. Omhoog, tegenwind, vals plat of stijgend, het gaat niet vooruit. Zijn het de tochten van de voorbije dagen of heb ik te veel gegeven op de vrije stukjes gisteren? Mijn benen staan op ontploffen. Wat daarnet nog bestond uit dalen en al dan niet boven geraken op de volgende puist is nu echt klimmen. De Strade is een klimkoers. Voor Tiesj Benoot werd dit terrein op die maartdag in 2018 zijn walhalla.

Strade Bianche aankomst Siena

VENIJN IN DE STAART

Nog veertig kilometer. Mijn Garmin detecteert zelf hellingen en geeft aan dat de helft van de hellingen nog moet komen. Wat?! Je staart je vooraf blind op die witte wegen. Acht stuks. Hier is echter in de verste verte geen grind te bespeuren en ik krijg nu voortdurend hellingen van één à twee kilometer te verwerken. Zonder naam. Tussen cipressen en wijngaarden. Solo. Had ik maar een brommer, en had hij een fiets … Nog drie witte wegen wachten me op, samen goed voor amper vier kilometer. Te beginnen met Monteaperti. De laatste drie grindwegen zijn anders dan de vorige. Een ding hebben ze gemeenschappelijk: ongemeen steil. Op Monteaperti heb ik een korte babbel met een Spaanse. Op Colle Pinzuto, de op een na laatste, praat ik met een andere eenzame Vlaming. Harken, met de neus tot aan het grind. La Tolfe, de laatste hindernis, begint met een spectaculaire duik naar beneden om dan even steil terug uit de put te kruipen. Vlak voor de afdaling doet een jonge Italiaan me door zijn open raam en wild gesticulerend teken dat het eerst steil bergaf is en dan steil bergop. Het is geen race, ik rijd solo en kan dus op mijn eigen tempo naar boven kruipen. In koers moet dit moordend zijn. En ook na die laatste strook, als je mocht denken dat je er bent, volgen er nog een drietal beklimmingen. Iets minder steil, en toch slopend na al wat voorafging.

“De zwaarte van het traject los van de grindwegen, heb ik onderschat.”

TOSCAANS VIRUS

Na La Tolfe volgt het lelijkste stuk van de hele route. Het is aftellen naar Via Santa Catarina, de steile oplopende weg naar het hart van Siena. De straat is desolaat. Geparkeerde wagens verhullen dat het vandaag een dag als een ander is. Enkele Vlamingen wachten hun geliefden op en moedigen boven op verzoek nog even wat extra aan. De beklimming waar Van Aert achter zijn fiets sprong, valt met frisse benen wel mee. Aan het einde van een granfondo is het voor velen harken hier. Daarna kom je op grote oneffen stenen terecht die voor geen meter bollen. Vandaag begeef ik me, niet toegelaten vrees ik, tussen de wandelende toeristen. Op weg naar de Piazza del Campo. Ver is het niet. Een gelateria en lingeriewinkel verderop, rechtsaf de duik naar het plein. De Strade heeft me verrast. Niet door de fantastische uitzichten, dat was ingecalculeerd. Zelfs met ‘slechts’ 2000 hoogtemeters heb ik de zwaarte van het traject, los van de grindwegen, onderschat.

Siena
Granfondo Strade Bianche aankomst Siena

De finish is dan weer de mooiste die er is. Zelfs na een non-event krijg je hier kippenvel. Het Toscaans virus heeft me stevig te pakken. Geen mondmaskertjes te bespeuren hier, op een verdwaalde Chinese toerist na. We nestelen ons op een terras vlakbij de aankomst samen met de andere finishers uit de groep. Terreinkennis is belangrijk op het plein, want in dit hoekje blijft de zon het langst aanwezig vooraleer ze achter de huizen zakt. In een mum van tijd staan voor mij: tiramisu, cappuccino, cola. Het is er heerlijk zitten. Voor geen geld ter wereld sta ik mijn plaats in het zonnetje af. Mijn dag over de strade bianche eindigt hier en nu, in volmaakte schoonheid, denk ik. Fout! Want met Tom en Lode spreek ik af naar Osteria Castelvecchio te trekken ’s avonds.

EEN KONINKLIJKE TIEN

Terwijl Bidong.be naarstig zoekt naar een alternatief (én vindt) om terug thuis te geraken, ga ik ’s avonds eten met het gezelschap van KSV Deerlijk. Een wielertoeristenvereniging die de stempel Koninklijk draagt sinds 1970. De obers zijn meer geïnteresseerd in Juventus-Inter achter gesloten deuren, maar binnen ontspint zich iets wondermoois. Met de tafel rijkelijk gevuld, springt Rik recht en zingt “’t Heeft ons deugd gedaan, aan ons hertje”. Althans, dat maak ik van dat West-Vlaams. De nagel op de kop. Volle schalen Bistecca alla Fiorentina en een hoeveelheid alcohol die elk virus doodt. Ademnood van het lachen, meer dan op de fiets. Flessen, meer dan beklimmingen. Muziek na middernacht en een dansende dienster. Du jamais vu. Als we al ergens in quarantaine belanden, dan graag hier en nu. Ik zit middenin een uitbundig feest dat niemand zag aankomen. Ook als niks loopt als gepland, kan je toch een heerlijke trip hebben. Een legendarische trip met koninklijk einde. Een dikke tien voor sfeer en gezelligheid. De realiteit daags nadien is hard. De groep vliegt terug over Portugal. “Italië in lockdown”, lees ik bij het landen in België. Geen treinen meer naar huis, merk ik in Zaventem. Maatregelen in België volgen pijlsnel en het hele wielervoorjaar gaat in rook op. De granfondo die er nooit was, is zo het enige hoogtepunt van het voorjaar 2020. Waren we te laconiek, of was het nog net verantwoord? Het was balanceren op een dunne koord. Niet zoals gedroomd maar legendarisch, dat wel.

Sfeer impressie 3
Sfeer impressie 4
Sfeer impressie 5

Tekst: Steven Verniers
Foto’s: Michaël Salens
Reisverslag van het Grinta! Magazine

Passion for Cycling store locator